Frank Carillo – 2009 Tour Of Holland is a post from That's the way the cookie crumbles.

Zaterdag 21-2
Kijk, wakker worden in Amerika…geweldig toch..
Ja..zeker geweldig alleen onze lichamen zitten nog in "Europees" ritme’s dus om 5 uur s’ochtends zijn we klaar wakker.
GOOD MORNING NEW YORK !!
Een blik uit het raam laat een nog rustig en donker New York zien,
Wel handig, we kijken recht tegen het Chrysler Building aan..dus vanuit de verte weten we straks al waar het hotel is.

Rond een uur of 6 besluiten we de stad maar vast een beetje te gaan verkennen.
The City that never sleeps doet zijn naam eer aan en met een Starbucks koffie in de hand lopen we wat door de omgeving.
De zon begint inmiddels op te komen en in de verte zien we het hoogste gebouw van New York al langzaam onze kant in komen.
Empire state building stond op onze lijst, dus waarom nu niet…We zijn nu vast één van de eerste.
En inderdaad er stonden nog geen rijen en om stipt 8 uur gaat het gebouw open en kunnen we via de liften naar een hoogte van ruim 350 meter.
Op de 102de verdieping hebben we een werkelijk schitterend uitzicht over een wakker wordend New York.

Vanuit het Empire state building gaan we op ons gemak richting het autoverhuurbedrijf om onze auto voor vandaag op te halen.
De GPS heeft wat moeite om tussen de wolkenkrabbers een signaal te vinden maar via een kleine omweg komen we toch op de snelweg richting het noorden uit.

Eerste stop op onze agenda is de werkplaats en showroom van Orange county Choppers. Deze oer-amerikaanse motorbouwers zijn al een aantal jaren via discovery te volgen en het leek ons wel leuk hier een kijkje te nemen.
Omdat het zaterdag is, is de werkplaats gesloten en er is dan ook niemand die je op Tv ziet aanwezig.
De megagrote showroom is wel open en naast een overvloed aan merchandise staan hier ook een groot aantal van de motoren die voor de tv-show gemaakt zijn.
Erg leuk om te zien.

Omdat motoren niet ons ding zijn, en we het vooral leuk vonden om even te kijken gaan we al snel door richting Pawling.
Een klein plaatsje circa 1,5 uur van New York City.
De Navigatie is inmiddels vollop aan het werk en we zijn dan ook zo op de plaats van bestemming.
Bij binnenkomst blijkt dat we de eerste zijn, de band zou een klein half uurtje later opbouwen dus tijd voor koffie !!!

Als eerste komt Mark Lacob binnen, Mark is al sinds de jaren 60 bevriend met Frank en ik heb de afgelopen tijd regelmatig mailcontact met hem gehad.
Nadat we een tijd hebben zitten kletsen komt ook Frank binnen met een paar "Bandoleros"

Frank laat direct alles uit zijn handen vallen als hij ons ziet zitten en komt aan de bar zitten
Op advies van George hadden we 2 soorten oude kaas meegenomen.
Frank zijn oogjes glunderen en hij roept heel hard door de tent "KAAS !!"

Nadat de band alles heeft opgebouwd en de soundcheck heeft gedaan gaan we in het café langs de zaal zitten en met wat drank op tafel komen de gesprekken los.
Na het eten gaat de band zich langzaam voorbereiden in de kleedkamer en we nemen plaats in de zaal.

De show was erg leuk, typisch amerikaans.
Hiermee bedoel ik dat er voor het podium een kleine 50 tafels met stoelen staan waar iedereen zit.
Sommige mensen eten, sommige drinken alleen wat, maar iedereen zit.
Persoonlijk vind ik dit niet goed voor de sfeer maar de zaal is enthousiast en ook de band heeft er zin in.

Na de show is er geen backstage, nee de gehele band komt gewoon lekker de zaal in, wel zo makelijk.
Nadat we nog wat mensen gesproken hebben is het tijd om weer richting de stad te gaan.
We moeten immers nog 1,5 uur rijden.

Zondag 22-2
Vandaag zijn we weer vroeg wakker maar besluiten we nog een paar uur in bed te blijven liggen.
Buiten regent het lichtjes dus geen reden om vroeg de straat op te gaan.
Een paar uur later lopen we dan toch weer door de straten van
Broadway en Times Square om precies te zijn…
Wat een kermis, het lijkt hier wel Las Vegas.
Overal knipperende billboards en schreeuwende reclameborden.
Uniek om te zien.

Langzaam lopen we richting Central Park, Dit leek ons een mooie besteding van de zondag.
Central Park is waarschijnlijk het bekendste park in Amerika en ligt midden in Manhattan.

Het park is ruim 4km lang dus ruimte genoeg om lekker te wandellen, fietsen of rollscaten en dit word dus ook vollop gedaan.
In de winterperiode kun je er zelfs schaatsen. Als het natuurijs niet sterk genoeg is, is er altijd nog de Trump kunstijsbaan.

De eekhoorns lopen je voor de voeten en de sfeer is werkelijk heerlijk.
En dat op een regenachtige dag, we kunnen ons voorstellen dat dit park op een zonnige dag een heerlijk plek is om uit de drukte van New York te ontsnappen.

Maandag 23-3
Vandaag gaan we naar het vrijheidsbeeld.
We zijn nog steeds vroeg wakker dus we vertrekken op tijd met de metro richting het zuidelijkste puntje van Manhattan.
Ook nu zijn we één van de eerste en hoeven dus niet lang in de rij te staan voor kaartjes.
Het vrijheidsbeeld staat op een eiland net voor de kust van New York en is waarschijnlijk het bekendste object in amerika.
Een korte trip met de veerboot (waarbij het uitzicht over de stad schitterend is) brengt ons naar het eiland.

Sinds de aanslagen van 11 september zijn amerikanen uiterst op hun hoede en ook hier is de controle vergelijkbaar met die op een vliegveld.
Schoenen, riem, jassen alles moet uit en door de scan.
Eenmaal in het beeld krijg je een goede indruk over de historie van het beeld en de manier waarop het gemaakt is.
Buiten is vooral de gifgroene kleur van het koper erg opvallend.

We nemen de veerboot weer naar het volgende eiland. Ellis Eiland.
Het kleine eilandje dat eind 19e en begin 20e eeuw dienst deed als grenspost voor aankomende nieuwe immigranten die zich in de Verenigde Staten wilden vestigden
is een absolute aanrader voor iedereen die naar New York gaat.
Het museum geeft op een zeer indrukwerkende wijze aan hoe imigranten werden behandeld in vroegere tijden.
Een zeer indrukwekkend museum.

Nadat we weer in de haven zijn aangekomen lopen we via Wallstreet (zo ongeveer het korste straatje van New York) richting de plek waar eens de Twin Towers stonden.
Van het oude World Trade Centre is niets meer te zien, het enige wat rest is een megagrote bouwput waar bouwploegen hard werken aan de wederopbouw.
Naast het bouwcomplex is een klein museum ingericht wat op zeer persoonlijke en indrukwekkende wijzen verslag doet van de gebeurtenissen en de slachtoffers.
Een muur met daarop de namen van alle slachtoffers staat prominent in het museum.
In het museum vind je veel persoonlijke verhalen van familieleden van slachtoffers en ook liggen er veel items die onder het puin zijn uitgehaald met daarbij het bijbehorende verhaal.
Een zeer ontroerend en indrukwerkkend museum waar je regelmatig en traan moet wegpinken…

Nadat we wat gegeten hebben gaan we met de metro weer richting het hotel, onze voeten doen inmiddels aardig pijn, want lopen dat doe je net even wat meer dan in nederland.

Met Ellis Eiland en het WTC museum was dit een zeer indrukwekkende dag.

Dinsdag 24-2
Het eiland manhattan is op verschillende manieren verbonden aan het vaste land maar de meeste bekende is toch wel de Brooklyn Bridge.
Vandaag staat deze op de agenda.
Met de metro zijn we er al snel en zo lopen we smorgens lekker in het zonnetje van Manhattan naar Brooklyn over de beroemde brug.
Onder de brug aan de kant van Brooklyn is een klein parkje waar je een geweldig uitzicht hebt over de Manhattan.
De indrukwekkende skyline is adembenemend om te zien en de wandeling meer dan waard.

Nadat we weer zijn terug gelopen naar Manhattan besluiten we de weg naar het Hotel te lopen om zo nog wat van de verschillende wijken te zien.

Via China Town, Little Italy, Soho en wat andere wijken van Manhattan lopen langzaam maar zeker richting 42nd street.

Na een hele dag lopen zijn we weer blij als we bij het hotel zijn.
New York is een geweldige combinatie van moderne wolkenkrabbers en oude gebouwen.
Maar Oh zo pijnlijk voor je voeten….

Woensdag 25-2
Vandaag gaan we naar Millbrook.
Nadat we de auto hadden opgehaald reden we in circa 1,5 uur naar Millbrook.
Via internet had ik gevonden dat de foto’s van Golden Earring voor een verlaten gebouw, ook gemaakt waren in millbrook en dat dit gebouw nog bestond.
Eerste stop was dus de Bennet Girl School om wat foto’s te maken.
Dit gebouw staat sinds 1977 leeg kan zo in een horor film, erg leuk om te zien.

De studio bleek wat lastiger te vinden.
Dit kwam vooral omdat de omschrijving  "Go PAST NINE PARTNERS LANE 100 yards and turn right into next driveway."
Door Sander werd vertaald in Ga na Nine partners lane nummer 100, rechts de oprit op.
Er was echter geen oprit…
Gelukkig belde Frank of we er al bijna waren.
Bij aankomst bij de studio stonden Frank en Paul (eigenaar van de studio en ook de producer van Millbrook USA) ons al op te wachten en
bij binnenkomst blijkt dat Paul zich flink heeft uitgesloofd en de hele bar staat vol met tappas.
In de studio is naast een band-huis, 2 opname ruimte’s een heuse bar aanwezig. genaamd BarFungus.
Paul schenkt een lekker biertje in en vol trots verteld Paul over zijn studio en de tijd dat Golden Earring hier was voor opnames.
De drank vloeit rijkelijk en ook het eten vind gretig aftrek.

Frank en Paul blijven ronduit praten over van alles en nogwat en al snel hebben we het idee dat we met een stel vrienden een avond in de kroeg zitten.

De annekdote’s van de heren zijn geweldig.
Zo verteld Paul dat halverwege de opname sessie van Millbrook USA,
Paul een gesprek aanging met George over de kosten van de hele expeditie.
De studiohuur was een afgesproken prijs maar Paul die ook voor de drank zorgde begon zich langzaam zorgen te maken over de drankrekening.
Halverwege de sessie was deze al hoger dan de studiohuur…..

We zouden het haast vergeten in al deze gezelligheid maar we willen de studio’s natuurlijk ook nog even zien.
Frank geeft ons een tour, en legt het één en ander uit.
Heel veel is er in een studio niet te zien maar het is wel enorm leuk om alles te herkenen van de dvd "Millbrook USA"

Na de tour is het tijd voor nog meer bier en Frank toverd een stapeltje cd’s te voorschijn..
Hij laat een aantal nieuwe opnames horen van projecten waar hij momenteel aan werkt.

Aan het begin van de avond gaan we weer richting New York, terugkijkend op een unieke dag…

Savonds lopen we nog even over broadway…en voor wie zich afvraagt hoe de spelers uit een musical naar huis gaan:

Donderdag 26-2
Gisteren vertelde Frank ons over Manny’s. Een muziekwinkel met een geweldige historie.
Hier kwam je in de jaren 60-70 de grootste muzikanten van de aarde tegen.
Jimmi Hendrix was hier kind aan huis.
De winkel gaat later dit jaar dicht en hier moesten we toch echt even gaan kijken.

Terwijl we binnenlopen staat er een man af te rekenen die me erg bekend voorkomt.
Mede zijn gigantische dreadlock kapsel doet me aan iemand denken maar er gaat geen lampje branden.
Later die dag lopen we langs de B.B King club en daar staat het antwoord op grote posters.
Tonight: "George Clinton"
Dit gaf dus aan dat het verhaal van Frank, geen letter gelogen was.
De historie van Manny’s is zichtbaar aanwezig in de winkel.
De muren hangen vol met promofoto’s van bands en artiesten die in de loop d’r jaren in de winkel zijn geweest.
Mannie vond het goedkoper om de muren vol te hangen met foto’s dan te moeten schilderen.
Achteraf een geweldig besluit want het oogt werkelijk geweldig.

Ook onze jongens hangen hier vol trots aan de wand.
En niet weggestopt in een klein hoekje nee, midden op de wand.
Erg leuk om te zien.

Nu we toch in "Earring"-mode zitten gaan we ook nog even langs Madison Square Garden.
Hier stond de band in 1974 te spelen in het voorprogramma van The Who.
Terwijl we op de trappen van het grote postkantoor zitten, en we uitkijken tegen Madison Square Garden bedenk ik me dat hier, ver voordat ik geboren was, Radar Love moet hebben geklonken.
Een geweldige gedachte….

Aan het einde van de middag hebben we een afspraak met Phil, de manager van Frank.
In een leuk mexicaans tentje praten we nog wat over muziek en andere zaken.
Één van de redenen van ons bezoek aan New York is om wat zakelijke dingen af te spreken.
Frank wil graag een tour door Nederland/Europa doen maar om dit vanuit Amerika te regelen is niet erg praktisch.
In het verleden is er wel een samenwerking met een aantal boekingskantoren geweest maar de ervaringen hiermee waren niet heel erg positief.
Vanaf heden ben ik dan ook de vertegenwoordiger/boeker van Frank Carillo in Nederland en Belgie.
Dus als er nog iemand een leuke kroeg of festival heeft en intresse heeft in een geweldige band voor het najaar van 2009, neem maar contact op.

Als we het restaurant uitlopen is er op de hoek een heleboel publiek verzameld, er zijn opnames aan de gang voor een tv serie "Fringe".
Als we aankomen zijn de opnames net afgelopen en de acteurs lopen weer terug naar hun trailers.

Vrijdag 27-2
Voor vandaag was er wat slechter weer voorspelt dus een ideale dag om wat winkel te bekijken.
En winkels zijn er genoeg in New York.

Nadat we aantal grote winkels op 5th av. hebben bekeken blijkt het weer toch enorm mee te vallen en lopen we nog wat door de mooie wijken Soho en Greenwich.

Zaterdag 28-2
Alweer tijd om naar huis te gaan.
zondagmiddag landen we in Amsterdam en maandag begint het normale leven weer.

Zondag avond hangen we moe en met jetlag en al lekker op de bank voor de tv en de eerste serie die opkomt begint met een shot van Grand Central Station met in de hoek nog een stukje van ons hotel zichtbaar.
Kijk, daar zaten we gisteren…

Weekje New York… is a post from That's the way the cookie crumbles.

Vakantie 2008 is a post from That's the way the cookie crumbles.

De volgende stap is nu het vinden van geschikte woonruimte maar dat is alles behalve eenvoudig.
Omdat ik voorlopig wil gaan huren, zoek ik internet en krantjes af op zoek naar een leuk en vooral betaalbare plek om te wonen.
Omdat ik toch wel zo snel mogelijk een huisje wil hebben zijn mijn eigen eigenlijk niet zo heel gek of onrealistisch maar een betaalbaar huisje wat aan deze eisen voldoet heb ik nog niet gevonden.

Ik heb niet echt een voorkeur voor appartement of eengezinswoning maar omdat ik toch wel 3 kamers wil hebben (slaapkamer, computer/muziek-kamer en opbergkamertje) is het me al duidelijk geworden dat een eengezinswoning het meest ideale zou zijn.
Niet alleen qua ruimte maar ook zeker qua prijs. Een 3 kamer appartement is in veel gevallen namelijk duurder dan een woning.

Nu snap ik toch al helemaal niks meer van de huurprijzen. Via de woningbouwverenigingen kun je een ééngezinswoning of appartement voor circa € 450,= per maand huren maar hiervoor moet je vaak al langere tijd staan ingeschreven om aanspraak te kunnen maken.
De huurprijzen voor dit zelfde soort woningen via vastgoedbeheerders of makelaars is echter bijna 2x zo duur.
Omdat ik straks natuurlijk alles van 1 salaris zal moeten betalen is een huis van € 900,= per/maand geen optie, ik wil tenslotte ook nog normaal kunnen leven en dingen blijven doen die ik nu ook doe.

Momenteel woon ik nog tijdelijk bij mijn ouders maar ieder weekend begin ik hier meer van te balen en erger ik me aan het feit dat ik vast lijk te zitten.
Ik wil verder met mijn leven, en op mijn zolderkamertje hier (met een pc, een tas kleding en wat kleine spullen) kom ik geen stap verder.
Sterker nog, dit is waardeloos.
Ik wil weer mijn eigen spullen om me heen, zelf bepalen wat en wanneer ik eet, mijn eigen douche (één waar wel water uit komt !!), languit op de bank kunnen hangen en dat soort dingen.

De komende tijd dus nog maar flink gaan zoeken in de hoop heel snel wat leuks (en betaalbaars) te vinden.

2 stappen vooruit, 1 terug… is a post from That's the way the cookie crumbles.

Gisteren hebben we ons huis verkocht !!!!

Razendsnel en ook nog voor een goede prijs en omdat ik het zelf verkocht heb hebben we ook nog eens geen makelaarskosten wat weer goed is voor de portomonee. Het kan dus bijna niet beter.

Vanaf 1 april is "ons" huis niet meer "ons" huis en ben ik zo als het er nu uitziet dakloos.
Vanaf vandaag dus druk op zoek naar een nieuw huisje. Als alles dan een beetje meezit hoop ik daar halfweg Maart in te kunnen zodat één en ander een beetje lekker op elkaar aansluit.

Komende dagen dus druk op zoek naar een leuke eengezinswoning in de omgeving van Veghel.

Stapje verder… is a post from That's the way the cookie crumbles.

Ik ben blij dat ik hier terecht kan, want om nu samen te wonen terwijl je uit elkaar bent is ook niets, maar dat het soms erg lastig en irritant is om weer op een zolderkamer te zitten en je te moeten aanpassen aan andere regels mag duidelijk zijn.

Juist omdat je geen eigen plek hebt merk ik dat je je sneller verveeld dan wanneer je in je eigen huisje en omgeving zit.
Vandaag uit tijdvulling mijn kamertje maar opgeruimd en mijn auto een keer uitgemest, je moet wat.

Als alles meezit verkopen we ons huis redelijk vlot en kunnen we actief opzoek naar nieuwe woonruimte.
Ik zal blij zijn als ik in mijn nieuwe huisje aan de slag kan en mijn eigen plekkie kan gaan creeren.

Voor de komende tijd staan er gelukkig nog heel veel concerten en andere leuke dingen op de agenda.
Morgen ga ik denk ik lekker naar het strand, even heerlijk uitwaaien.

Vrijgezel (prt 2)… is a post from That's the way the cookie crumbles.

Het leven als vrijgezel is niet simpel.
Nu ben ik altijd iemand die veel nadenkt over dingen en alles probeerd te beredeneren maar nu denk je VEEEEL te lang over TE onbelangrijke dingen en maak je het voor jezelf erg druk in je hoofd.
10000 dingen die door je hoofd gaan en evenveel verschillende gevoelens die tegen je verstand aan het schoppen zijn. Vooral dat beredeneren is erg vermoeiend voor jezelf en soms moet je ook echt tegen jezelf zeggen; "stop nu eens met daar over na te denken en go with the flow" maar dat is iets wat ik niet kan, hoe graag ik dit ook zou willen.
Ik zou willen dat ik eens wat minder dingen zou willen verklaren en ze kon accepteren zoals ze zijn.
Ik merk aan mezelf dat ik door mijn gedachtes tijdens gesprekken kanten inga waar ik helemaal niet wil komen, dingen zeg en vraag die totaal niet van belang zijn of over dingen gaan die je niet moet bespreken.
Dit is niet alleen voor mezelf erg frustrerend en vermoeiend maar ook voor je gesprekspartner.

Gelukkig heb ik een 2 HEEL goede vriendinnen waar ik terecht kan met mijn verhaal en heel veel steun en rust kan vinden. Heel veel mensen die tonen intresse en bieden aan om evt te helpen maar 2 mensen steken hier met kop en schouder bovenuit.

Michelle en Angela maken op dit moment het verschil tussen rust en onrust in mijn leven.

Ze hebben geen idee wat voor verschil ze maken..

Meiden jullie zijn geweldig !!!!!!!!!

En ik hoop dat ik ooit half kan terugdoen wat ze nu voor mij doen.

Vrijgezel… is a post from That's the way the cookie crumbles.

Nothing seems easy these days,
or do I see it in a different way.
The world is spinning, well that’s ok !
Tell me baby, what’s the price we pay ?

Holy, holy life, sometimes is lonely
Holy, holy life, sometimes is sad
Holy, holy life, sometimes is phoney
But sooner or later, they’ll find you dead.

Why don’t you take me down to a rabbit hole
Where a man of piece can hide his soul
Think about pollution and birthcontrole
Better talk to the rabbits, it’s somebody’s fault.

Maybe sometimes I’m pessimistic
And maybe it ain’t so bad, it ain’t so sick
I know I’m not the man of constant sorrow
But tell me baby, is it the path of evel we follow.

Holy holy Life is a post from That's the way the cookie crumbles.

Goh, wat verrassend,
What’s next ???

• Een mooi gezicht is aantrekkelijk,
• Blond haar is aantrekkelijk,
• Volle tieten zijn aantrekkelijk.
• Puisten, pukkels en gezichtsbeharing is onaantrekkelijk.

Lang leve de wetenschap..

Onderzoekjes… is a post from That's the way the cookie crumbles.

Vorige week zouden we naar de Vliegende panters gaan maar wegens ziekte van één van de Panters ging dat niet door. Helaas ook geen vervangende show, dus geen verhalen hierover.

Gisteren de eerste show van Golden Earring voor dit jaar weer gehad, dit keer in Haarlem.
Nu ben ik zelf meer van de electrische shows, heeft wat meer sfeer, power en is niet op een doordeweekse avond.

Nadeel van een doordeweekse show is dat ik het niet prettig vind om na een dag werken te moeten haasten om ergens te zijn. Bijkomend nadeel is het omkleden.
Voor mijn werk loop ik het grootste gedeelte van de week strak in het pak en dat is nu niet de kleding waarmee ik naar een rockshow wil dus altijd even omkleden.
Normaal doe je dat even snel thuis (dan is het ook geen nadeel) maar omdat Haarlem niet om de hoek is, en ik in die regio wat klanten heb zitten, dat maar gecombineerd en overdag in die regio gewerkt.

Maar toen dus omkleden.
Het kwam met bakken uit de hemel dus ff langs de auto staan was geen optie, dan maar even in de auto.
Nou ik kan je vertellen, dat is een hell. Sex in een auto is een heel stuk gemakelijker dan je proberen om te kleden, en dan zelfs de meest uitdagende standjes..Wat een gedoe.
Maar goed uiteindelijk gelukt. (al was ik natuurlijk weer een jas vergeten, waardoor ik de hele stad doormoest in een t-shirt.)

Voor de show waren we even wat gaan eten bij een restaurantje en op de tonen van het "begin-belletje" liepen we de zaal in. Haarlem heeft een erg mooi theater en de sfeer was goed.
De show een beetje op autopilot maar dat is te verwachten na een vakantie.
Nu is het altijd leuk om de andere fans weer eens te zien dus het was zeker een geslaagde avond.
Backstage liepen we Boudewijn de Groot nog tegen het lijf maar 1 nieuwtje maakt mijn avond helemaal goed.
George vertelde dat er zeer waarschijnlijk deze zomer een kleine tour door de USA aankomt.
JIEHAAAAAAA.
Wij gaan dit jaar 4 weken naar de USA dus dat gaan we zeker proberen te combineren met die tour. Ons reisschema ligt gelukkig nog niet vast dus nu is het hopen dat onze vakantie een beetje gelijk valt met deze tour al zorg ik dan wel dat ik een hotel heb om me om te kleden…

Haarlem… is a post from That's the way the cookie crumbles.